کد خبر:6244
تاریخ انتشار:۲۷ مرداد ۱۳۹۳

دو تن از شاعران دارابی در عصر صفوی

«تحفه سامی» به سند و مدرک نشان میدهد که در طی مدت پنجاه سال، هفتصد و اندی شاعر در سراسر ایران تا آنجا که «سام میراز» دسترسی داشته است وجود داشته اند که در این میان دو تن از شاعران دیار «داراب جرد»]دارابگرد[ نیز در میان آنان بچشم می خورند.

جلیل سلمان - «سام میراز» فرزند دوم شاه اسمعیل صفوی، بنیان گزار سلسله صفوی و برادر کوچکتر شاه طهماسب اول است.

«خواند میر» مولف «حبیب السیر» که از معاصران اوست تولدش را روز سه شنبه مطابق با بیست و یکم شعبان سنه 923 هـ. در شهر تبریز دانسته است و با این حساب هنگامیکه  شاه اسمعیل فوت می نماید وی حدود 7 سال سن داشته است.

شاه اسمعیل فرزندانش را از کودکی تحت تعلیم قرار داد تا اداره مملکت داری را بیاموزند بنابراین تهماسب میراز را در دو سالگی به سال 921 هـ. بعنوان میرزایی هرات (به نیابت سلطنت) به هرات فرستاد و امیر خان موصلوی ترکمان را به عنوان سرپرست با او همراهی کرد.

و در سال 927 هـ. تهماسب میرزا را به قزوین خواست و «سام میراز» را به سرپرستی دورمیش خان روانه هرات نمود  و «سام میراز» از اوان کودکی با مهمات دیوانی آشنا شد.

شاه اسمعیل صفوی تنی چند از مشاهیر خطاطان و نویسندگان و شعرا  و نقاشان هنرمند را به تربیت و پرورش آنان برگزید.شاه تهماسب و «سام میراز» بر اثر تربیتی که یافته بودند هر دو به نویسندگی تعلق خاطر داشتند به نحوی که شاه تهماسب تذکره سی ساله سلطنتش را نوشت و «سام میراز»، «تحفه سامی» را تالیف کرد.

«تحفه سامی» شرح حال برخی از گویندگان و سرایندگان فارسی در نیمه اول قرن دهم هجری است که آئینه تمام نمای دوران «سام میراز صفوی»  می باشد که تصحیح و مقدمه آن توسط« رکن الدین همایون فرخ» در سال 1384 به انجام رسیده است.

«تحفه سامی» به سند و مدرک نشان میدهد که در طی مدت پنجاه سال، هفتصد و اندی شاعر در سراسر ایران تا آنجا که «سام میراز» دسترسی داشته است وجود داشته اند که در این میان دو تن از شاعران دیار «داراب جرد»]دارابگرد[ نیز در میان آنان بچشم می خورند.

 

 351-«مولانا پناهی»: از «داراب جرد» است و از اغنیای آنجاست آخر بواسطه شومی حال(مال) ریاضت بسیار کشیده پایمال حوادث شد از آن ولایت شاعری بهتر از او پیدا نشده است.

این مطلع از اوست:

یارب بسوز سینه رندان که آه ما

                                                              جایی رسان که پاک بسوزد گناه ما

 

353-«مولانا رضایی»: از مردم «داراب جرد» است و مردی خوش طبیعت، دیوان غزل بهمرسانیده .

این مطلع از اوست:

دل پیش یار از همه کس بیش میرود

                                                              هر کس بقدر همت خود پیش میرود

 

منبع: کتاب تحفه سامی-تالیف سام میراز صفوی923-983 ق-تصحیح و تحشیه رکن الدین همایون فرخ-انتشارات اساطیر-سال 1384-صحیفه پنجم- صفحات 248 و 249

اخبار مرتبط

نظرات